Kies hier een titel.................
...tip al je vrienden...
..of begin gewoon te lezen.
VERWEGMISBRUIK
Vijf jaar geleden kocht ik een autoradio met CD-, USB- en SD-insteek-mogelijkheden bij de Lidl, zeventig euro, hartstikke goedkoop! Als toppunt van luxe zat er zelfs een afstandsbediening bij die ik lachend aan de kant heb gelegd. Afstandsbediening in een Cinquecento!
Het lachen verging me toen ik een andere auto (Micra) kocht en de radio overzette. Ik vergat één van de accuklemmen los te halen vóór het opnieuw aansluiten en daardoor kreeg de elektronica een, achteraf fatale, stroomstoot. Sindsdien werken de knoppen op de radio nog wel maar volstrekt willekeurig. Gelukkig heb ik de afstandsbediening nog.
De afstandsbediening heeft ongeveer de afmetingen van een ouderwets mobieltje. Buitenstaanders, laten we als willekeurige voorbeelden 'surveillanten Peter en Martijn in hun onopvallende camerawagen' nemen, zullen vermoeden dat ik zit te sms-en. Na een onnodig lange achtervolging zal ik als wegmisbruiker staande worden gehouden en luidkeels roepen 'dat die camera uit moet en ik alleen maar aan het zappen was met mijn afstandsbediening!'. Peter zal smalend 'Wij hebben toch niet een afstandsbediening nodig in een Micra?' antwoorden. Martijn zal mij onverkwikkelijke camerabeelden tonen. Peter zal een veelbetekenende blik werpen op mijn hands-on-mobieltje op de pasagierstoel. En op mijn verweer dat de knoppen van de radio het niet doen zal Peter een lange vinger van de wet op één van die knoppen plaatsen en een duidelijke verandering in de muziek zal klinken.
Terwijl de voice-over mij nog eens extra voor lul zet door te vermelden hoeveel dit geintje mij gaat kosten zal ik nijdig met licht piepende banden wegrijden en door het omhoog glijdende raampje roepen dat 'Blikopdeweg' een veel fijner programma is!
BELEVINGSGERICHTE ONVEILIGHEID
Een potige man in feloranje overall plaatst een kleine pyramide aan de weg voor ons huis met op 3 zijden een afbeelding van een brandende lucifer met rode streep erdoor- en rode cirkel er omheen. Kort daarna komt zijn collega aanslenteren, gaat naast hem staan, rolt een sjekkie, pakt zijn vuuraansteker en steekt op. De eerstgenoemde man bromt iets, en grijpt op zijn beurt naar de sjek. Twee minuten later staan er 4 mannen in feloranje overalls peinzend een sjekkie te roken rond het waarschuwingsbord en af en toe brommend. Ik zit wat ongemakkelijk in de woonkamer pal aan de weg. De combinatie van waarschuwingsbord en de vele opgestoken sjekjes verontrust. Het bord is waarschijnlijk geplaatst omdat dat zo hoort, vastgelegd in een procedure om de veiligheid te vergroten. In mijn beleving pakt dat anders uit.
Veiligheidsregels hebben vaker een averechts effect. Bijvoorbeeld wanneer de installateur een flexibele pijp in onze schoorsteen komt plaatsen om koolmonoxidevergiftiging te voorkomen.
Na zich niet voorgesteld te hebben informeert de installateur hoe hij het beste op het dak bij de schoorsteen kan komen.
'Hier het raam uit klimmen, op het dak van de dakkapel, sta je meteen naast de schoorsteen' is mijn advies.
Dat vindt de installateur geen goed idee. Dat is niet veilig.
'Dan een ladder aan de voorkant van het huis, plat op de pannen, ben je zo boven' stel ik voor.
De installateur vindt dat op zich een goed idee, maar gezien de harde wind doet hij dat liever niet.
Ik herinner mij de eerste en laatste keer dat ik dat zelf geprobeerd heb en met moeite weer beneden kwam en geef hem groot gelijk. 'Ik houd de ladder wel vast' stel ik voor.
Het blijf geen goed idee. 'Nee, ik ga via de dakpannen, zoals het hoort, we zijn tenslotte gecertificeerd' spreekt de installateur.
Als eigenaar van een oud huis vind ik dat, op mijn beurt, een minder goed idee. Het dak, daar blijf je zoveel mogelijk van af, niet met pannetjes gaan schuiven en doen, die dingen breken zomaar af. Voor je het weet is er wat stuk en heb ik lekkage. Voor mij, gezien mijn hoogtevrees, een vervelend mankement, liever heb ik een verzakkende fundering laag bij de grond. Maar omdat in de installatie-procedures blijkbaar staat dat hellende daken via de panlatten dienen te worden betreden, en ik als ex-kwaliteitsmedewerker dat maar al te goed begrijp, houd ik deze vrij uitvoerige en overbodige gedachtengang in zijn geheel voor me.De installateur stapt uit de dakkapel, laat zich zakken tot op het dak van de schuur, schuift vervolgens een dakpan omhoog en onder zijn bovenbuurpan, plaatst zijn rechtervoet op een panlat en verdwijnt vlotjes omhoog achter de zijwand van de dakkapel richting schoorsteen. Ik hoor nog wat pannetjes omhoog schuiven en vervolgens een donderend geraas wanneer de installateur weer naar beneden komt glijden vergezeld van enkele van de eerdergenoemde dakpannen. De installateur kijk niet blij, ik nog minder. Panlatten die los schieten door verrotte spijkers daar wordt niemand blij van. Ik ben dan ook zeer dankbaar dat hij de boel weer vastschroeft.
Misschien moet er een standaardzin in alle procedures komen over het loslaten van procedures? Het zou in mijn beleving wat veiliger zijn.
WATERKONIJN
De winter is vandaag zeer onverwacht omgeslagen in de zomer waardoor we buiten zuurkool met worst eten in korte broek. Tijd om Dibbel, ons hangoor-huis-konijn, volgens plan los te laten op de tuin waar hij fijn paardebloemblaadjes kan eten want die zijn er volop. Dibbel huppelt schuchter de tuin in en wrijft vervolgens met zijn kin over alle plantjes langs de uitgemaaide paadjes. Opeten doet hij er niet één.
Daarna huppelt Dibbel naar de achterkant van het huis waar ik de flapperende oren uit het zicht zie verdwijnen. Kort daarna een plons. Wij hebben een sloot achter het huis. Ik ren naar de sloot en zie een gedecimeerde Dibble rillend op wat harde rietstompjes zitten aan de andere kant van de sloot. Maar niet lang, hij springt er meteen weer in en zwemt naar de oorspronkelijke oever. Een nieuwe ervaring: oppervlaktewater.
Je kan het moeilijk zien aan een konijn maar volgens mij heeft ie behoorlijk de pest in. Het blijkt de enige keer dat ik Dibbel kan betrappen op een slecht humeur in het afgelopen jaar.
EEN MOOIE DAG!
12:00 uur
Betreed ik de wachtkamer van de tandarts, zie 3 wachtenden gescheiden door 3 plastic kuipstoeltjes en pak het AD of zoiets, een krant, die van vandaag. Ik ga zitten en lees demonstratief geïnteresseerd.
Geen nieuws, het gaat tenslotte over gisteren, maar 1 bericht valt me op. 2 meisjes hebben smiley's gekrast op 7 auto's. ‘Ach' denk ik meteen: ‘wat leuk!' De eigenaren en de politie denken daar anders over. Er zal gesproken gaan worden met de ouders van de meisjes en daarnaast moeten de meisjes leren dat het bekrassen van auto's niet mag. Tevens zal de schade verhaald worden.
Het berichtje doet me denken aan toen ik 9 was en we speurtocht speelden. Speutocht is dat groepje 1 ergens heen loopt en d.m.v. pijlen (krijt op de stoep) laat zien waar ze langs zijn gegaan. Groepje 2 volgt en speurt. Het doel is het vinden van groepje 1. We speelden het heel vaak. Herhaling maakt creatief en ik besloot, op een mooie dag in maart, het verticale vlak te gaan benutten voor de pijlen. Uitstekend geschikt hiervoor leek mij een fris tuinhekje. Al kalkend met een scherf van een oranje dakpan werd ik opgeschrikt door een woeste schreeuw. Ik keek op en zag achter een raam een rood aangelopen hoofd van een buurman. De achterdeur explodeerde en als een getergde stier stormde de buurman op mij af. Ik was in-stant paniek en vloog door de straten! Helemaal naar de andere kant van het dorp.
Maandenlang ben ik 3 straten omgelopen uit angst voor herkenning en represailles door het woeste rode hoofd.Daarom een beetje begrip voor smiley-krassende meisjes, die zien een auto als iets heel anders, een mooie plek voor een tekening. Grijs is een prachtige ondergrond voor kleur. En rijdt de auto er nou zoveel minder van?
12:20 uur
Ik zit en lees nog steeds. Er loopt wat mis of uit. “Meneer de Vries” klinkt het dan. Maar niet van de kant waar ik het vandaan verwacht, die van de preventie-assistente. Nee, van de kant van de tandarts zelf. Er is onderling geruild. 3 minuten later sta ik weer in de wachtkamer, zonder pijnlijke behandeling in het vooruitzicht en ook niet achter de rug. Hoera. Ik weet heus wel dat de tandarts aan het inlopen is op zijn schema maar dat mag de pret niet drukken.
Uit pure opluchting, en omdat ik in de buurt van de voor mij leukste bloemenkraam van Leeuwarden ben, koop ik een bos bloemen voor mijn vriendin, ook omdat ik veel van haar hou. Ik stap met de aangeschafte bos in de hand uit het bloemenpand en zie uit mijn linkerooghoeken 3 mannen naderen. Ik kijk naar ze, zij kijken naar mij(n bosje). En dan hoor ik het volgende:
- man 1: ‘Goedmakertje'
- man 2: ‘Ja goedmakertje'
- man 3: ‘Goedmakertje haha'.Ik verbaas me over deze fantasieloze invulling van mijn bosje en prijs me wederom gelukkig met mijn werkloosheid, zielsblij dat ik niet met twee collega's in de pauze door een buitenwijk sjok op zoek naar gesprekstof.
Een mooie dag!
OVERSTAPPEN
Overstappen is me als kind nooit gelukt. Mijn houtjes bleven steeds achter elkaar haken met een smak op het ijs als gevolg. Ik was overstap-motorisch-gestoord. Uit nood hanneste ik beetje bij beetje de bocht door, er zorg voor dragend dat het linkerhoutje links en het rechterhoutje rechts bleef. Uit evenwichtsoogpunt kon ik daardoor niet vanuit de heupen voorover buigen zoals mijn helden Piet Kleine en heja heja heja Ard Schenk op TV wel deden. Ik hield het lijf recht waardoor ik er vanuit de verte uitzag als een paaltje wat de hoek omschommelt.
Tot vorig jaar, vorig jaar ben ik overgestapt! Van zorgverzekeraar. Mijn oude zorgverzekeraar heeft het namelijk niet zo op alternatieve geneeskunde en ik daarentegen steeds meer. Mijn ervaringen met 'alternatieve' geneeskunde zijn alleen maar positief. Er is tijd, er is aandacht, er is veel boerenverstand. En het is gericht op blijvende oplossingen van niet destructieve aard. Dit in tegenstelling tot de reguliere geneeskunde die efficiënt budgetten omzet in chemicaliën en hakwerk met als mogelijke bijwerking: de volgende kwaal.
Overstappen houdt in opzeggen. Opzeggen houdt tegenwoordig in een telefoontje van een callcentermedewerker (afdeling retentie) die vertelt dat hij/zij echt heel bedroefd is dat u opzegt en u een mooie korting mag aanbieden op dat wat u net gedacht had opgezegd te hebben. Deze nieuwe marketing-gang-van-zaken zal op zich al heel wat opzeggingen veroorzaken. Het is voordeel wat u niet kunt laten liggen tenslotte. Ik zal van mijn kant in ieder geval wat meer tijd in opzeggen steken, erewoord.
Overstappen houdt ook in: welkomstkado! Ik kon kiezen uit een ware webwinkel, gratis thuisbezorgd! Na lang wikken en wegen koos ik de hangstoel. Hangen is altijd al mijn houding geweest, ik ben een echte hang-volwassene. Met name de mogelijkheid tot schommelen vind ik erg prettig, hobbelpaard en schommel heb ik met liefde zeer uitvoerig tot op het bot versleten. Ook in de auto schommel ik graag. Wegen met veel bochten (zoals door Spannum en Tzum op weg naar Franeker) zijn favoriet. Als die bochten er niet zijn slinger ik gewoon wat in de wilde weg, mini-rotondes vind ik een zegen voor dit kaarsrechte landje.
De hangstoel werd keurig afgeleverd, zag er goed uit, en hing vlot aan een dikke balk in de schuur. Dat was vorig jaar en ik heb al heel wat uurtjes omgehangen. Tot en met gisteren. Ik hing-en-schommelde lichtjes, daarbij kijkend naar de balk boven mijn hoofd. Plotseling ging die balk een stukje omhoog! Tegelijkertijd voelde ik een vlammende pijn in mijn stuitje optrekkend richting schouders en nek. In een flits zag ik langdurige bedlegerigheid met gênante-ondersteek-taferelen en vollopend eigen risico, gevolgd door een barre-revalidatiewinter-vol-pijn in het reguliere circuit voor me. Achteraf viel het natuurlijk allemaal reuze mee, ik viel tenslotte maar een half metertje. Levendige fantasie is niet altijd even accuraat.
Op het beton liggend heb ik van pure schrik een luide vloek het universum in geslingerd, me wederom verbazend hoe dat oplucht. Ik weet het, het is aangeleerd maar soms moet het even. Godfried Bomans heb ik geprobeerd, het is geen alternatief alhoewel ik zijn humor kan waarderen.
Minitieus onderzoek aan de ex-ophanging van de ex-hangstoel heeft uitgewezen dat er een touw is geknapt. Verassend genoeg niet in de knoop die ik gemaakt heb. De hangstoel: een zorg-wekkend produkt.
Overstappen blijft link.
VLEESDROOM
Hoe vaak gebeurt het dat je een stukje vlees afsnijdt, vervolgens selecteert en met appeltje-C appeltje-V nog zo'n zelfde stukje vlees produceert? Mij zelden, maar vannacht wel. Zou het komen door de vele uren die ik overdag doorbreng achter een doosje vol tsjips met een kijkglas en een toetsenbord?
In en achter dat doosje is de wereld eenvoudig:
Heb ik ergens te weinig van dan maak ik wat bij, dat duurt nog geen seconde, met twee toetscombinaties.
Heb ik ergens teveel van dan smijt ik het weg in een prullenbak die nooit vol raakt en daarom ook nooit geleegd hoeft te worden, waarmee ik dan weer blij ben omdat ik het toch nog nodig had blijkt achteraf.
Past er iets niet dan maak ik het exact op maat met één soepele beweging van twee vingers van mijn linkerhand. Verven vraagt slechts een tik op een pad.Hoe anders gaat het op zolder. De zolder, de kale eenvoudige ruimte waarvan we, in een vlaag van oneindige wijsheid, het nodig vonden deze te gaan isoleren en opnieuw af te timmeren:
Heb ik te weinig van iets dan moet ik bijhalen. De dichtstbijzijnde bouwmarkt is vijf kilometer verderop. Vervoer dient bij droog weer te geschieden daar de helft van het gekochte materiaal zich noodgedwongen buiten de auto bevindt (een Nissan Micra heeft ook nadelen). Bij deze logistieke actie kijk ik schichtig uit naar witte auto's met fluorescerend oranje omdat ik vermoed niet helemaal te voldoen aan de wetgeving omtrent goederenvervoer op de openbare weg.
Heb ik teveel van iets dan staat dat nog jarenlang op diverse plekken in de weg. Iedere keer dat het daar staat verplaats ik het. Na circa tien keer te hebben verplaatst zaag ik het in stukjes en puzzel het vervolgens zo efficiënt mogelijk in de kleine kliko die om de week op maandag geleegd wordt. Op dinsdag kom ik er achter dat wat nu in de verbrandingsoven pal naast de waddenzee (OMRIN-bedankt) ligt te branden toch wel handig was geweest.
Past er iets niet, dan teken ik met potlood zo nauwkeurig mogelijk af waar een nieuwe zaagsnede zou moeten komen. Om vervolgens tijdens het zagen vast te stellen dat dat niet gebeurt aangezien het decoupeerzaagzaagblad (scrabble 150 punten!) vrolijk zijn eigen weg kiest, De a-symmetrische kier die ontstaat kan slechts met een afdeklat en kit gemaskeerd worden. Voor het mooie wil ik de overige 45 meter van de balkafwerking dan ook voorzien hebben van een afdeklat anders lijkt het gek. Afdeklatten moeten helaas ook gezaagd.
Is de kleur na verven niet goed dan is dat pech, want het is beits van een goedkoop oostblok-merk, verbouwen is al duur genoeg, waar geen enkel ander product grip op krijgt. We doen wel een kleedje.
Misschien ben ik een dromer, maar het zou toch wel iets handiger moeten kunnen?
VOL IS NIET ALTIJD VOL
Tijdens incidenteel klaverjassen eergisteren werd beweerd dat de maan vol was en prachtig. Mijn kritische blik meende te zien dat er links nog een randje miste en mijn speulmaat stemde daar mee in. Om zeker te zijn zochten we de maanstand op in het boekje 'In harmonie met de maan' wat onze constatering bevestigde: de maan zou pas morgen helemaal vol zijn. Gisteravond tijdens het laten zakken van de rolgordijnen, zag ik een maan waarvan bijna de helft bedekt was met schaduw, wat ik dus eigenlijk niet kon zien. De angst sloeg me om het hart. Het aanschijn van de maan wordt bepaald door de stand van zon, aarde en maan dus had minstens één van de drie een drastische koerswijziging ondergaan! Ik heb genoeg onheilstijdingen, discovery-docu's en rampenfilms gezien om de onvermijdelijke consequenties hiervan helder voor ogen te hebben. Niets zou nog vanzelfsprekend zijn, zwaartekracht, seizoenen en ophaaldata van de vuilcontainer, alles stond op losse schroeven.
Tijd om te googelen op 'maanstand' en al gauw een zwart-wit-foto van een compleet volle maan op mijn scherm, met daarboven de tekst 'Bekijk hier de actuele stand van de maan. Het percentage dat de maan zichtbaar is staat vermeld onder de afbeelding.' onder de foto stond '100%', Mijn paniek nam toe, van wat ik buiten aan de hemel zag klopte helemaal niets! Toen een helder moment en nog eens gegoocheld, nu op 'maansverduistering'. Meteen raak, '15 juni 2011 maansverduistering' en een uitnodiging voor een een spirituele bijeenkomst om dit bewust mee te maken. Laptop dicht geklapt en genoten van het prachtige spektakel aan de hemel wat volstrekt gepland en dus onschadelijk was. Later nog geprobeerd m'n vriendin op stang te jagen door haar te herinneren aan het gesprek over de volle maan en achteloos naar buiten te wijzen op een slechts halve maan. Maar die bleef teleurstellend rustig.
terug naar boven
ROODSTAARTJES
Een vrolijk fluiten klinkt door de woonkamer. Verbaasd kijk ik op. In de kamer zijn een konijn, een onbekend aantal guppen en 2 Jordanella's, voor zover ik weet allen niet fluitend. Het fluiten komt vanachter een oud ventilatierooster wat in de buitenmuur gemetseld is ten tijde van kolenkachels en zware zeemist. Een fraai stukje siersmeedwerk dekt het af aan de binnenkant. Het rode potlood op de foto is zorgvuldig aangebracht om het klepperende geluid bij de altijd stevige zeewind te voorkomen. Met succes!
ventilatierooster woonkamerzijde detail ventilatierooster woonkamerzijdeAan de buitenkant, in de steeg, zit een ijzeren traliewerk waar een rond gat uit of in is geroest. Bij toenadering van de camera is de vogel rap gevlogen maar het nestmateriaal nog duidelijk te zien achter de tralies. Om de vogel niet verder te storen ben ik maar gestopt met mijn onbeschaamde gluur-pogingen.
ventilatierooster steeg-zijde detail ventilatierooster steeg-zijdeDe bewoner is een gekraagde roodstaart die al regelmatig rond het huis te zien was. Een zeldzamer wordend vogeltje wat volgens de geleerden in struiken, loof-en naaldbossen leeft. Daar kan nu oude ventilatiekanalen in steeg-muur van dijkhuisjes aan toegevoegd worden.
de bewoner de bewoner (opgeblazen)Ooit heb ik een éénkamerflatje gedeeld met een andere roodstaart. Om mijn verse uit-huis-en-op-mezelf-in-een-vreemde-stad-bestaan wat op te leuken. Een tropisch roodstaartje uit de dierenwinkel. De winkelbaas propte hem al rokend hardhandig in een doosje voor het transport. Thuis gekomen, liet ik hem los, noemde hem Douwe, en verbaasde me over de hardnekkige manier waarmee Douwe kennis bleef maken met de dubbele beglazing in mijn flatje. Het deed mij zelfs pijn en ik maakte me ernstig zorgen over schedelbreuk en dislocatie van wervels. Gelukkig werd het basisprincipe van glas (niet te zien, maar wel constant op dezelfde plek) Douwe na enige tijd duidelijk.
Douwe was blauwgrijs met een rode staart, een blauwgrijs roodstaartje. Ik vond hem een stuk leuker dan al die gele kanaries die ik tot dan toe had gekend als eenzaam-vogeltje-in-een-kooi. Een positieve uitzondering maak ik voor de kanarie van mijn Beppe die het radioreclame-aankondigings-deuntje uit de jaren zeventig kon nafluiten. Dat dit ook in de jaren zeventig plaatsvond maakt het in mijn ogen niet minder bijzonder.Ik had een kooi, maar vond het niet nodig om het deurtje dicht te doen, Douwe ook niet. Douwe at en dronk in de kooi, sliep in de varen, vloog overal, poepte keurig op één plek op de vensterbank en begroette me bij thuiskomst met het hoogste lied, uit blijdschap dacht ik toen nog........
Omdat ik overdag noodgedwongen afwezig was door werk beschouwde Douwe de flat steeds meer als zijn territorium, en mij dus als indringer. Dat uitte zich na een paar weken in roekeloze duikvluchten uitgevoerd op mijn persoon, waarbij Douwe pas op het allerlaatste moment optrok. Dit fenomeen begon zodra het licht werd (en ik nog in bed lag) en ging door tot de schemering. Blauwgrijze roodstaartjes beschikken godzijdank niet over nachtzicht dus de winteravonden waren duikvluchtvrij. In het begin vond ik het erg vermakelijk om bij het ontbijt de duikvluchten af te weren met het broodplankje. Maar ik ben snel verveeld dus belandde Douwe achter tralies. Jammer, ja dat vond ik ook.
Douwe achter traliesBij het op bed of stok gaan van ons beiden ontwikkelde zich een vast ritueel. Ik zei: 'welterusten Douwe', Douwe zei 'Tjiep', ik deed het licht uit, hoorde een wild gefladder eindigend in een plokje, deed het licht weer aan, Douwe fladderde omhoog en ging op stok met verbolgen blik, ik zei nog eens 'welterusten Douwe' en deed het licht uit. Stilte.
Douwe heeft de respectabele leeftijd van 14 jaren gehaald in goede gezondheid. De laatste keer dat ik 'welterusten Douwe' zei en het licht uitdeed hoorde ik niets, Douwe zat al de hele dag al op de bodem van de kooi en had niet meer de fut om te fladderen of te fluiten.
Douwe is in besloten kring begraven op de Dokkumertrekweg nr.16 te Leeuwarden achter in de tuin bij de schutting, aan de rechterzijde als je met je rug richting het huis staat. Ik woonde daar toen Douwe overleed, dat u niet denkt dat ik mijn dode dieren in willekeurige tuinen begraaf.
En nu na 13 jaar weer een roodstaartje, maar dan in het wild, met een heus gezin! De jongen piepen dat het een lieve lust is en de ouden kunnen het vreten niet aanslepen. Dat heeft Douwe, dank zij mij, nooit mogen meemaken.
INTERACTIEF
Ik loop de trap op en draai mijn hoofd naar de plek waar het dakbeschot vervangen is door een dakkapel. Het uitzicht is adembenemend basic. Akker, dijk, lucht. Op de grens tussen lucht en dijk, op het oog bijna in de dijk, zie ik een geel-oranje lichtvlek, die snel kleiner wordt en verdwijnt. Als mijn hoofd boven het trapgat uitkomt duikt de zon achter de dijk! Grote kans dat als ik weer naar beneden ga, de zon weer op gaat.
KUDDEGEDRAG OP VAKANTIE
Op een prachtige zomerdag in Duitsland kwam een kudde schapen ons, vriendin en ik, tegemoet terwijl we een weiland overstaken. Wat ons opviel was dat ze niet vrijblijvend door mekaar huppelden, maar een linie vormden als de slagorde van een leger. Wat dichterbij komend bleken ze ook niet te huppelen, maar in volle vaart recht op ons af te stormen. De beesten die ik niet anders kende als lieflijk dartelend of sloom omhangend (met soms een hardnekkig en verrassend menselijk kuchje) gedroegen zich als in een film van Alfred Hitchcock, die ene met heel veel vogels oftewel birds. Het brein had even tijd nodig om deze verwarrende visuele informatie te verwerken. Vlak voordat de kudde ons zou bereiken ontvingen de benen dan eindelijk toch het sein om zich in beweging te zetten. We zijn ontsnapt door middel van straffe draf en een Duits hek, de topsnelheid van een schaap ligt gelukkig niet extreem hoog. Toen we veilig stonden op de plek waar het gras groener lijkt wanneer je er nog niet bent, konden we er weer om lachen en hebben nog een leuke foto gemaakt.
een leuke foto
KUDDEGEDRAG THUIS
1500 meters van ons huis ligt een pittoreske dijk met daar bovenop achtereenvolgend, een zeer smalle weg, zondagsrijders (in de letterlijke betekenis van het woord) en schapen. De schapen gaan precies daar liggen waar passeren ogenschijnlijk geen probleem lijkt, maar het wel is. Het lijf wordt keurig op de grens van berm en weg gedrapeerd, de kop demonstratief op de weg, de ogen dicht. Hiermee dwingt de kudde de zondagsrijder tot een voertuig-beheersing waar hij niet aan had gedacht toen hij het verveelde gezin in de auto stouwde en koers zette naar de minst saaie plek binnen 25 kilometer gevolgd door een ijsje omdat er uitgerekend vandaag geen koopzondag is. Volstrekt superieur gedrag van een kuddedier!
DKW RT139/4
Zonet kwam ik mijn oude brommer tegen op een brommer-forum. De DKW RT139/4. DKW staat voor Dampf Kraft Wagen wat al doet vermoeden dat het niet de meest sexy brommer was in die tijd.
De in 1980 minder coole DKW RT139/4
Cool was de Honda MT50 van onze Japanse vrienden. Japanners maakten in die tijd alles mooier en vooral slimmer. Het westen vreesde met grote vreze een totale invasie van Japanse producten. En als ik zo eens naar beide foto's kijk was dat nog niet zo gek gedacht.
De in 1980 zeer coole Honda MT50
De DKW kon ik voor 150 gulden kopen en was daarmee de enige rijdende brommer binnen mijn financiële bereik. Ik had de hele zomer bollen gepeld, waarbij de verdiensten tegenvielen doordat de helft van mijn duim na één week was afgesleten. Dat gemis vulde ik aan met lagen pleisters. Helaas verstoorden die het "bol-gevoel" waardoor mijn tempo laag bleef. Daarnaast ben ik snel afgeleid en een schuur vol lol trappende polder-pubers is nou niet de meest serene werkomgeving. Dus een DKW!
Pimpen was de oplossing dacht ik. Het zadel met verchroomd ouwe-lullen-rekje heb ik vervangen door een buddy-seat van Yamaha. De dubbele standaard door een zij-standaard. En last but not least de uitlaat door een groter glimmender exemplaar die ik met behulp van een boormachine aanspoorde tot meer lawaai.
Opvoeren was in, maar niet aan de orde. DKW-onderdelen waren niet te krijgen volgens de plaatselijke sleutelaar en ex-smid Jan Woudstra. Ik was veroordeeld tot 45 km/h, behalve op maandag. Op maandag reed ik 50 km/h. Om die duizelingwekkende snelheid te bereiken sloopte ik iedere zondag de cilinder van het motorblok om daarna zorgvuldig het opgehoopte vet en kool uit de uitlaatpoort te bikken. Iets waar ik na enige tijd erg handig in werd, oefening baart vaart.
Voor de genoemde topsnelheden moest ik wel mijn bovenlijf één laten worden met de brede tank van de DKW om zo de weerstandscoëfficiënt van het geheel omlaag te brengen.Uit compensatie voor de A-factor (achterhaald-factor) van de DKW had ik een erg hippe helm gekocht. Helaas paste mijn lange kin er niet in. Toen ik dat bij het passen opmerkte gaf de verkoper olijk een keiharde klap boven op de helm en riep “past precies!”. Het was een echte grapjas. In die tijd was ik snel overdonderd en dacht dat de man het wel zou weten. Het viel echter nog niet mee om zelf voldoende hard te slaan op de helm wanneer ik 'm op had. Kwestie van onvoldoende moment. Oplossing was om voorover gebukt tegen een muur op te lopen maar dat leverde weer krassen op en was bovendien niet goed voor de beschermende werking van de helm die slechts een paar klappen kan opvangen. Mijn kin bleef dus noodgedwongen blootgesteld aan de elementen waarvan vliegen de meest hinderlijke waren.
Aldus ging ik over de wegen, plat voorover op mijn A-factor-brommer met super-flitsende-helm waar mijn kin uit stak, een hels knetterend lawaai producerend wat niet viel te rijmen met mijn merkwaardig langzaam voorbij schuiven. Resultaat: twee dorpsgenootjes die er veel tijd en moeite in staken om mij steeds weer druk gebarend uit te lachen. Op het toppunt van mijn ergernis probeerde ik de kleinste van de twee, toen die een keer alleen was, tussen het voorwiel en het bijbehorende spatbord te wurmen door op hem in te rijden. Buitenproportionele actie zou ik het nu noemen, hoe anders dacht ik toen. Heb ik met deze onbesuisde actie Hart van Nederland gehaald? Nee. En waarom niet?
1. Ik reed niet hard genoeg. Doordat het slachtoffer weigerde stil te blijven staan was ik gedwongen mijn baan voortdurend aan te passen wat er weer voor zorgde dat ik uiteindelijk stapvoets naderde en alleen door flink het gas te laten loeien nog enige indruk maakte.
2. Hart van Nederland bestond nog niet. we hadden slechts Nederland 1 en 2. Om die te halen moest je crimineel, artiest of politicus zijn.
Na twee of drie jaar is de DKW overgenomen door mijn broer die een drastischer metamorfose compleet met coole paint-job en ander motorblok heeft ondernomen. De DKW stond daarna net zo hoog op de "poten" als een Honda MT50 en haalde indrukwekkende snelheden. De dikke tank deed nog wel denken aan branstoftekorten en Duitse "gründllichkeit" maar van uitlachen was geen sprake.
Weer drie jaar later stond de DKW stil in de garage van mijn vader. Weer drie jaar later in de weg. uiteindelijk was de DKW verdwenen.
En wat lees ik nu op het brommer-forum over “mijn” DKW. “Vet super" en "Geil ding". Geduld wordt beloond met de X-factor! Jammer dat ik dat niet heb.
terug naar boven
VERSTROOIDST
Gisteravond in de badkamer na het douchen zag ik dat de kledinghaak, waar normaal gesproken de handdoek hangt, leeg was. Ik kon me heel duidelijk herinneren dat ik een handdoek uit het ladenkastje in de schuur had gepakt, ik zag het nog zo voor me. Ik kon me echter niet herinneren dat ik de handdoek ook daadwerkelijk op de kledinghaak had gehangen. Dus concludeerde ik dat de handdoek zich ergens tussen lade en haak moest bevinden. Ter verduidelijking: het ladenkastje staat pal om de hoek van de badkamer. Ik schat dat ik zo'n 10 keer bovenop en rondom het kastje heb gekeken in de groeiende overtuiging dat er een of meer steekjes aan mij los zaten. Toen zag ik dat ik op de handdoek stond en herinnerde ik me weer dat ik me zonet had afgedroogd. Mocht dit geval van verstrooidst zijn overtroffen worden dan laat ik het zeker weten.
AQUADUCT
Afgelopen vrijdagavond reed, ik zoals wel vaker, onder het aquaduct bij Akkrum en even later onder het aqudact bij Grou. Het regende hard voor het eerst sinds weken van sneeuw. Bij Grou kwam de vraag "waar blijft het regenwater wat op de weg onder het aquaduct valt?" bij me op. Ik vond het een briljante vraag! Mocht er een gelegenheid komen waarbij een verassende vraag gewenst is dan wordt dit 'm. ik zie dat het water in een gootje wegloopt, maar wat gebeurt er daarna? De waterdruk van het grondwater op die diepte is zo groot dat naar beneden weg laten lopen geen optie is.
Eigenlijk interesseert het me op dat moment niet wat het antwoord is, de vraag is al mooi genoeg. De vraag vertelt al wat een wonderbaarlijk stukje techniek zo'n viaduct is. Regenwater is een ding, maar denk ook eens aan grondwater, hoe houden ze het droog in zo'n aquaduct?
Thuis, toch nieuwsgierig geworden en via Google vind ik een artikel uit de kampioen van juni 1997 over het Gouwe-aquaduct bij Gouda. Daar zit onder het wegdek een grindbak waarin het regenwater wordt opgevangen. Daarnaast wordt daarin ook het grondwater wat dwars door anderhalve meter beton toch naar binnen dringt opgevangen. Er wordt gesproken over een hele batterij kasten vol electronica in de gewelfen van het aquaduct. Wat al die electronica doet staat er niet bij, maar ik neem aan dat het omhoogpompen van het water erbij hoort. Wel wat jammer, ik had op een originelere oplossing gehoopt. iets verassender. Zoals bij een raadsel waarvan je weet dat het antwoord heel simpel is, maar je komt er gewoon niet op, en zodra je hoort wat de oplossing is kun je je niet voorstellen dat je daar niet op gekomen bent. Nee zo'n oplossing is het toch niet.
Ik zoek meestal een plaatje bij mijn verhaalachtige letterverzamelingen omdat dit, gek genoeg, de leesbaarheid vergroot. Mijn nichtje Lonneke heeft me op dit idee gebracht (ook weer zo'n dat-ik-daar-nou-zelf-niet-op-kom-moment maar dan anders). Bij het zoeken naar een plaatje van het aquaduct bij Grou doemt meermalen een driewieler op tussen allerhande aquaducten. Wat blijkt? Aan de andere kant van de wereld is een tekort, en niet een overschot, aan water een probleem, en dan met name drinkwater. De fiets van het plaatje (genaamd aquaduct) kun je vullen met vuil water aan de achterkant. Terwijl je naar huis fietst, omdat water daar zelden dicht bij huis is, wordt het water al trappende, door een filter en in de jerrycan boven het voorwiel geperst. Et voila! Mooie fietstocht en volop drinkwater. Prachtig!
Zoiets had ik voor het aquaduct bij Grou ook gedacht. Dat bijvoorbeeld de beweging van auto's het regenwater naar boven perst. Hoe weet ik niet, ik ben geen ingenieur. Maar het moet toch kunnen lijkt me. Misschien een flexibel wegdek wat een golfbeweging kan maken?
SPRAKELOOS
Ik heb deze foto genomen. Fotografen zeggen dat je een foto niet neemt maar maakt. Ik (die vlek rechtsonder) heb 'm toch genomen en heb er helemaal niks aan toe te voegen. Dat is een soort van thema de laatste weken, niets aan toe te voegen, misschien moet ik het nieuws wat minder volgen. Als ik de "berichten" volg voel ik me zo tekort schieten in het noteren van bijzondere en gekke voorvallen. Kijk vandaag maar eens op teletekst, je verzint het gewoon niet!
HUH?
Vanmorgen werd ik wakker met de vraag: 'wat zou de eerste gedachte op aarde zijn geweest?'. Aangezien een antwoord meestal na de vraag komt, moet de eerste gedachte volgens mij een vraag zijn geweest. En omdat ik in langzame ontwikkeling geloof zou het volgens mij een vrij basale vraag geweest moeten zijn. Dus niet: 'Hoe kunnen we de Dinosaurus-problematiek nu eens efficiënt aanpakken?' Maar meer zoiets als: 'Huh?'
Tegenwoordig is er zoveel nagedacht en gecommuniceerd en vooral ook geschreven op internet dat ik bovenstaande theorie snel en makkelijk op Google kan controleren. Een momentje a.u.b.
Bedankt voor het wachten. Helaas heb ik niets kunnen vinden wat mijn theorie bevestigd. Wel een verontrustende zin: 'Als je sterft, sterft je stoffelijk lichaam maar je gedachten blijven doorgaan.' dat lijkt me een behoorlijk ongezonde situatie, alleen maar denken! Veel mensen zien hun denken als hun zelf, ik zie het meer als een op hol geslagen fenomeen. Vergelijkbaar met iemand die de hele dag rent, zonder echte reden (je kent ze wel, rood hoofd en een zeer ongezond stresserige blik in de ogen, geen grammetje vet) die. Denken is handig bij problemen en voor recreatieve doeleinden, maar om er nou de hele dag mee bezig te zijn.
Je snapt misschien wel dat ik er dus wel de hele dag mee bezig ben, maar probeer te minderen. Helaas zit daar nog geen overheids-subsidie op zoals bij roken wat toch maar weer 25 cent per pakje duurder gemaakt wordt. Accijns op denken is natuurlijk weer te veel werk. Trouwens over roken, ik vindt het fijn dat er cafe's zijn waar je naar toe kan gaan zonder dat daarna al je kleren de was in moeten i.v.m. rooklucht, maar dat er nu aan zit te komen dat je op straat niet meer mag roken lijkt me toch wel een beetje belachelijk. Ik woon op 3 meter van de openbare (rustige-plattelands)-weg. Regelmatig wordt ik gehuld in uitlaatgassen. Nog nooit heb ik een sigaret of sigaar geroken, terwijl er toch echt wel rokers passeren. Dus lijkt het me logischer dat we eerst het auto-, motor, brommer en tractor-rijden op straat verbieden en eventueel daarna het roken.
Ga ik nu weer even minder denken.
LANGPOOTSPIN IN ACTIE
Mijn leven is momenteel wat eentonig. De dagen glijden voorbij, soms gebeurt er iets, maar vaker niets. Zo niet vandaag!
Ik zit, zoals meestal, in de schuur met boterham-kopje-soep-banaan. De schuifdeur staat wagenwijd open vanwege nazomer. Plots is er een vlieg die zoekend een paar rondjes door de schuur bromt en vervolgens op de onderkant van een balk schuin boven mij gaat zitten. Vlak naast die balk hangt een tot voor kort roerloze langpootspin die nu schokkerig richting de vlieg beweegt.
'Is zo'n potige vlieg niet veel te groot voor zo'n iele spin?' vraag ik me af. De vlieg gokt van niet en stijgt, bijzonder knap, naar beneden op. Op z'n gemak bromt hij een luchtig rondje en neemt drie centimeters van de plaats van vertrek weer plaats. De langpootspin neemt daarop een heuse aanloop en duikt op de vlieg af maar die is alweer gevlogen! Noodgedwongen spreidt de langpootspin haar poten en zeilt sierlijk drie meter door de schuur om uiteindelijk muisstil neer te storten, pal naast mijn linkervoet!
Vijf lange minuten blijft de langpootspin onbeweeglijk. Dan wandelt ze alsof er niets is gebeurd naar de muur en omhoog naar haar plekje bij de balk.Dat bedoel ik, soms is het leven spectaculair!
TYPEN
Ik hou van typen, meestal typ ik een slag in de rondte, en kijk daarna kritisch of het een beetje goed loopt, of het klopt, en daarmee verdwijnt driekwart van de tekst in de virtuele prullenmand. Klik op deze zin om te zien wat gebeurt er als ik het andersom doe.
Daarom is schrijven niet alleen maar schrappen.
UITZICHT
"Ons" sterrenstelsel (melkweg) ligt op ramkoers met het sterrenstelsel Andromeda. Als gevolg van de onvermijdelijke botsing zullen beide sterrenstelsels flink door mekaar worden gehusseld. De wetenschapper op Discovery vertelt likkebaardend dat, als we mazzel hebben, de aarde met een rotgang de kosmos in wordt geslingerd. Wat een prachtig uitzicht zal dat ons geven op de eerder genoemde botsing!
Wanneer zal dit plaatsvinden? Over miloenen jaren! Gerustgesteld klik ik de TV uit. 's Avonds lees ik, bij het afsluiten van m'n hotmail, dat Stephen Hawking denkt dat de mens over 100 jaar zichzelf (het leven) onmogelijk zal hebben gemaakt op aarde. Volgens Stephen moeten we daarom ons heil in de kosmos zoeken.We kunnen er niet omheen, we gaan, hoe dan ook, de kosmos in en zullen gaan waar geen mens ooit gegaan is. Of je mee mag zal ongetwijfeld met krasloten worden bepaald, waarvan de opbrengst dan weer naar een goed doel kan. Zijn we klaar voor de kosmos ? Ik denk het wel. Kijk maar eens naar een oude Star-Trek aflevering, al die gadgets waarvan we toen dachten wauw (platte beeldschermen, video-telefoon, computers die luisteren, deuren die open swoesjen) we hebben het allemaal. We hebben zelfs beamers.
WADZITTEN
Ik heb een nieuwe hobby .................."Wadzitten is het betreden van het wad bij laag- of hoogwater en plaats nemen. Wadzitters zitten bij voorkeur op landhoofden en dan bij voorkeur op het uiterste puntje. Bij het wadzitten hoeven geen prielen en geulen te worden doorwaad, van een moeilijkheidsgraad is dan ook nauwelijks sprake. Wadztten kan bij alle weersituaties, alleen de plek zal variëren met het weer. Bij windstilte tot windkracht 3 op het uiteinde van een landhoofd, bij orkaankracht direct achter de zeedijk.
In Nederland is wadzitten mogelijk tussen het vasteland en de eilanden Terschelling, Ameland, Engelsmanplaat, Schiermonnikoog, Simonszand en Rottumeroog. Het zitten bij Terschelling is alleen geschikt voor zeer ervaren zitters, en zitten bij Rottumerplaat is vanwege de bescherming van de natuur niet toegestaan. Ook tussen Texel en Vlieland wordt door enkele zeer avontuurlijk ingestelde wadzitters gezeten.
Ook bij het Duitse eiland Borkum, dat voor de Groningse kust ligt, kan gezeten worden. Deze bijzonder zware en lange zit is voor zover bekend nog maar twee keer gelukt.
Ook bij diverse Noord-Friese Waddeneilanden kan gezeten worden, waaronder Pellworm de Halligen. Sommige eilanden zijn onderling verbonden, zoals Föhr en Amrum. Voor de minder getrainde wadzitter is het Deense eiland Mandø een echte aanrader.
Hoewel wadzitten voor onervaren mensen onder extreme omstandigheden riskant kan zijn, is het toch toegestaan zonder leiding van door de overheid erkende wadgidsen.
De techniek is simpel, men klimt over de zeedijk (niet bij orkaankracht) en neemt plaats. Rekening houden met andere mensen is overbodig daar deze er meestal niet zijn.
Speciale aandacht bij het wadzitten verdienen de vogels die zich vaak ophouden op juist die plekken waar het goed wadzitten is. Wanneer u vergezelt wordt door één of meerdere wadvogels zult u een prachtige zit hebben, vogels zijn de mens ver vooruit in het wadzitten. Het zijn bovendien prettige stilte-partners.
Natuurlijk heeft de wadzitter de plicht om de vogels zo weinig mogelijk te verstoren. Dit doet u door rustig te bewegen terwijl u uw zitplek nadert. Dat er in de winter al vogels opvliegen zodra uw hoofd boven de zeedijk uitsteekt is niet uw schuld, de vogels zijn in die periode niet zoveel gewend wat betreft drukte."
............... misschien heb ik je op een idee gebracht.
ONTBLOTEN
Vind ik een gek woord.
Bloot betekent naakt, onbedekt, ongekleed.
Ontbloten is dus eigenlijk ont-naken, bedekken, aankleden,
Maar dat wordt er toch niet mee bedoeld ?
Moet het niet vervangen worden door ontdekken ?
VOETBAL
Afgelopen vrijdag. Ik was op bezoek bij mijn moeder in verpleeghuis de Flecke te Joure en verzeilde tussen 25 hoogbejaarde meest vrouwen voor een groot scherm vlak voor de wedstrijd Nederland-Brazilië. Het Wilhelmus werd ingezet, en tot mijn verbazing zongen 25 hoge iele stemmen het complete lied mee, niet met lalalala of hmmm,hmmm, hmmm, hmmm maar met de juiste woorden. Een bijzondere ervaring bedacht ik me, zou dat over 30 jaar nog ergens gebeuren? Dan zal het toch wel ge-Karaoke-d moeten gaan worden.
OP IEDER RAAM EEN SLAK LEGGEN
Vanmorgen zat ik waar ik nu ook zit. Achter de computer die in de woonkamer staat. Het is doodstil, alleen de wind fluit een lied om het huis. Plotseling hoor ik een geluid wat moeilijk te omschrijven is en mij doet denken aan een hermelijn, een marter, een cavia of een ander knaagdier die zich best op zijn gemak voelt en dat ongemerkt even laat horen, alsof het er zo in een vlaag van ontspanning uit floept. Ik kijk om en door het raam, maar zie niets. Ik typ verder. Weer het geluid, heel duidelijk. Ik blijf doodstil zitten, draai mijn hoofd zodat ik met mijn oren beter de richting kan bepalen waar het geluid vandaan komt. Achter mij. Ik sta voorzichtig op, omdat ik vermoed dat knaagdieren de neiging hebben om zich te smeren zodra ze trillingen voelen en/of horen. Het geluid klinkt weer en lijkt zich niets aan te trekken van mij en mijn bewegingen. Ik loop naar de andere kant van de kamer, hou mijn hoofd schuin en bepaal dat het bij het raam moet zijn. Waarschijnlijk onder de vloer, want boven de vloer zie ik geen knaagdierachtigen. Ik loop naar het raam en hoor het geluid nu heel dichtbij. Mijn oog valt op een slak die van het raam op het kozijn kruipt. Dat kan toch niet ? denk ik. Slakken kruipen toch vredig en geluidloos ? Ik bekijk- en -luister het van dichterbij en zie en hoor dat wanneer de slak beweegt het geluid klinkt. Maar ik geloof het nog steeds niet. Totdat ik zie dat het huisje, het is een huisjesslak en niet de naakte versie, tegen het raam schraapt. Ongelooflijk, dat een slak zo'n herrie kan maken !
Ik rijd langs wegwerkzaamheden. Dankzij een lichtkrant weet ik dat er gewerkt wordt aan het herstel van de vangrail. 'Waar herstelt de vangrail van ?' vraag ik me af 'en waarom staat dat er niet bij ?'
Dan glijdt aan mijn rechterzijde een wegwerker voorbij met gestrekte armen en lcht gebogen knieën. In zijn handen een fototoestelletje gericht op de vangrail. 'Iemand die trots is op zijn werk !' is mijn gedachte.
300 meter verder komt er een drietal wegwerkers voorbij glijden waarvan één een fototoestel in de aanslag heeft met een joekel van een lens (zoals je vaak ziet bij voetbalwedstrijden of vogelaars) gericht op alweer de vangrail. Ik zit gedachteloos en vermaakt. Dat zouden ze vaker moeten doen, van A naar B-ijzonder.
Ik gedraag me meestal aardig. Ik groet, ik probeer attent te zijn, en als iemand duidelijk de weg kwijt is wil ik altijd wel even aanwijzingen geven.
Uit de campagne " pas op, aardig" van de stichting SIRE begrijp ik dat dit een lichte paniek en verwarring kan veroorzaken. Het wordt blijkbaar als een inbreuk op de privacy ervaren wanneer ik iemand groet op straat, of iemand er op wijs dat de lichten van de auto nog branden.
Gelukkig geeft stichting SIRE ook tips hoe u om kunt gaan met mijn verwarrende gedrag: Wanneer ik u groet is het beste wat u kunt doen mij terug groeten (bijvoorbeeld "goedemorgen, goedemiddag, hoi, heu enz....."). Als ik u vertel dat de lichten van uw auto nog branden kunt u daar maar beter uw voordeel meedoen (dat is de lichten uit doen). Aldus SIRE.
De volgende campagne van SIRE gaat heten " O jee, het is mooi weer " (uit betrouwbare bron vernomen) hierbij zult u tips ontvangen hoe om te gaan met wolkeloze luchten, windstiltes en zwoele temperaturen. Ik ben benieuwd.
In het stukje "spoor ik ?", lager op deze pagina vraag ik me af of het niet handig is om in augustus alvast strooizout te kopen en bedenk me daarbij dat een sneeuwschuiver misschien ook handig is. We zijn nu januari en hier zijn de antwoorden: Het is misschien wel handig maar niet nodig om in augustus al strooizout te kopen. Omdat ik zojuist na 6 dagen gesloten sneeuwdek met gemak nog een zak kon bemachtigen, er stonden 2 volle pallets. De sneeuwschuiver is een ander verhaal. Recente ervaring leert dat wanneer je een sneeuwschuiver ziet, maakt niet uit of het nou zomer of winter is, je 'm altijd moet kopen !
Na 10 weken WW: Waarom moeten choppers in Amerika zo snel gemaakt worden ? En waarom vertelt iedereen tijdens het maken voortdurend wat er niet goed gaat, en dat, als het zo doorgaat, het niet op tijd afkomt ?
Ik fluit vaak en ook onder de douche. Gek is dat ik onder de douche iedere keer weer denk, hé wat fluit ik een leuk liedje, en het duurt dan even voor ik herken wat ik fluit. Al wekenlang hetzelfde liedje ! Ik fluit het alleen onder en als ik bijna klaar ben met, de douche. Waarom altijd op dit moment en waarom dit liedje ? Geen idee.
Ineens is ze er. Je ziet haar vanuit je ooghoek, een vlek waarvan je eigenlijk al aanvoelt wat het is. Je blik richt zich, de 8 poten en het lijf worden helder. Een grote renspin. De ergste soort. Heel anders dan die gezellig statische langpootspinnen. De langpootspin kun je heel gemakkelijk buiten zetten door haar bij één poot te pakken. Ze spreidt als je ze goed pakt de rest van haar pootjes en wordt catatonisch. De truc is om haar heel langzaam uit haar web te trekken zodat ze kan besluiten om de boel bij mekaar te houden en het pootje dus verbonden blijft met de rest van het lijf. Kwestie van oefenen.
Maar de grote renspin is een ander verhaal. Daarvoor is koelbloedigheid en snelheid vereist. Bij de geringste verkeerde beweging rent ze ergens heen. En ergens is meestal waar je haar niet wilt hebben, onzichtbaar verdwenen maar zeer aanwezig. Daarom: met grote omzichtigheid een groot drinkglas pakken uit de kamerkast en een vrij stevige envelop zoeken in de post-stapels. Quasi nonchalant en met licht omtrekkende beweging de spin naderen. Wanneer dichtbij, het glas met een gelijkmatige vaart over de spin heen plaatsen. Als het goed is blijft de spin hierbij rustig zitten, zoniet dan is lichte paniek geboden. Vervolgens de envelop onder het glas schuiven (laat de envelop het glas omhoog duwen dan onstaat er geen ruimte waar de spin zich tussen kan wurmen met afgeknelde pootjes of een ontsnapping als gevolg). Dan de hand onder de envelop schuiven waarbij de envelop het glas blijft afsluiten (nu snap je waarom je even hebt doorgezocht naar een steviger envelop). Dan triomfantelijk het hele pakketje naar buiten vervoeren en op geruime afstand van het huis de spin loslaten waarbij een "Pietersburen"- gevoel op zijn plaats is !
Het kan natuurlijk veel simpeler, pak een schoen en pats ! Heb ik ook jaren gedaan, uit pure angst, een spin is eng en die moet dood voordat ie weer in een hoekje kruipt. Doordat ik nu op het platteland woon kom ik voortdurend spinnen tegen, dus zo'n angst is gewoon niet handig en wordt daardoor ook minder. En nu maar hopen dat de opwarming van de aarde niet doorzet. Stel je voor ben ik net helemaal "oké" met spinnen, zitten er ineens van die giftige zuiderlijke types tussen waardoor je een halve dag verlamd in je bijkeuken ligt te spartelen als je niet oplet !! Kan je een fobie ook weer aanleren ?
Mijn auto rammelt. Bij een bepaald toerental klinkt er een blikkerige rammel, vermoedelijk iets met de uitlaat. Op een mooie dag in maart ga ik op mijn rug en onder de auto liggen en zie dat de uitlaat ingepakt is in blikken schilden, als soort een harnas, het lijkt me nogal een overbodige contructie. Een beugel die vroeger meehielp om één van de schilden op zijn plaats te houden hangt doelloos rond de uitlaat, compleet doorgeroest. Ik zie de beugel, ik weet zeker dat het de boosdoener is, en ik verwijder de beugel. Staand naast de auto start ik de auto, geef flink gas met mijn rechterbeen die onhandig de auto in steekt, en constateer dat de rammel verdwenen is. Het leven is mooi ! Je zoekt, je verandert iets en je hebt gerepareert (even ervan uitgaande dat de hele uitlaatharnaskonstruktie inderdaad overbodig is).
De volgende ochtend bedenk ik mij dat ik niet moet vergeten te genieten van een eventueel niet-rammelen van de auto. Voor hetzelfde geld valt het niet op want wat er niet is doet dat meestal. Ik rijd weg en hoor geen rammel, een tevreden glimlach verschijnt op mijn gezicht. Maar na een tijdje merk ik dat ik de rammel mis. Alleen een bescheiden motorgeluid en wat rijwind begeleiden mijn vooruitgang. Vroeger zette ik stukken karton met een knijper vast op het stangetje van het spatbord van mijn fiets, zodat de spaken van het wiel langs het karton ratelden. Dat maakte flink lawaai en daardoor ging ik veel nadrukkelijker vooruit, met name de omstanders kregen het beter mee. De rammel van mijn auto had hetzelfde effect.
Als ik in het eerste dorp rechtsaf ga richting de grote stad, klinkt ineens de rammel weer en luider dan ooit tevoren. Blijkbaar heeft het harnas de rammelfunctie overgenomen van de beugel, of was het harnas van begin af aan de boosdoener. Nu heb ik een dilemma . Als de uitlaat rammelt erger ik me aan het lawaai, rammelt de uitlaat niet dan horen te weinig mensen dat ik rijd, één en ander hangt natuurlijk van mijn stemming af. Misschien moet ik iets bedenken waarmee ik de rammel aan en uit kan zetten.
Ik ontmoet soms mensen die het fenomeen aft niet kennen. Niet zo vreemd als je bedenkt dat de meeste mensen net zo zijn als gegeven paarden. Ikzelf bijvoorbeeld laat niet graag in mijn mond kijken en al helemaal niet sinds mijn tandarts in mijn achtste levensjaar beweerde dat ik toch wel het slechtste gebit van Friesland moest hebben. Ik had kunnen weten dat dat een onzin bewering was, ze kan nooit alle gebitten in Friesland hebben bekeken.
Wanneer ik een aft heb leidt deze een verborgen leven in mijn mond en ik lijd in stilte want een aft is geen reden tot echt klagen. Daarvoor is ie te klein en te gewoon, geen gespreksonderwerp voor op je werk of in de lift. Alleen mijn vriendin deel ik mee dat er zich een aft heeft gemanifesteerd. Niet om zielig te doen, maar praktisch, in verband met mogelijke lichamelijke toenadering rond mijn mond. Gedurende anderhalve week gaat iedere spontane glimlach gepaard met helse pijn en is hete koffie en pikant eten een marteling.
Bent je niet bekend met de aft ? Prijs jezelf relatief gelukkig. Relatief omdat de vreugde wanneer de aft verdwijnt groot is.
terug naar boven
Voor een rijbewijs of paspoort heb je een pasfoto nodig. Dat de spontane pasfoto uit den boze is wisten we al. Je dient er bij te zitten als iemand die net uit bed gesleurd is en te horen heeft gekregen dat hij verdacht wordt van een zedenmisdrijf. Geen open glimlach of relaxt je hoofd schuin houden, je moet passen binnen een heel nauw kader en dan nog is het afwachten of de prent goedgekeurd gaat worden. Nieuw fenomeen voor mij is de bril, wanneer de glazen ietwat gekleurd zijn moet de bril af. De ogen moeten goed zichtbaar zijn wat bij mij sowieso lastig is in verband met de flits. Mijn ogen klappen spontaan dicht, zeker nu de flits in verband met het nauwe kader recht van voren komt. Pas na zo'n 4 tot 5 pogingen lukt het me ze open te houden. Dit terzijde, terug naar de bril af. Je zou zeggen dat je daar toch minder herkenbaar door wordt. Het gaat blijkbaar niet om herkenbaarheid maar om overanderlijke feiten. Ik stel dan ook voor om meteen de botstructuur te nemen, die ligt redelijk vast, een zwaar ongeluk daargelaten. Een röntgenpasfoto dus. Bijkomend voordeel is dat iedereen er dan weer vrolijk grijnzend opstaat.
Ik heb één Zen-boekje, dat heb ik dertien jaar geleden gekocht. Eerst snapte ik er niets van, later snapte ik dat dat juist de bedoeling is. In dat boekje staat dat je moet handelen zonder een spoor achter te laten. Als een brandend vuur waarbij er niets achterblijft.
Bij mij blijven er meestal toch nog gedachten over. Gedachten als "Dat heb ik goed gedaan !" of "Dat had beter gekund." of "Wat stom van me !" of "Goh wat gek dat niemand daar wat van heeft gezegd, ik heb er toch heel veel tijd aan besteed, zouden ze het niet mooi vinden of zo ? Misschien moet ik er nog wat aan veranderen, maar dan heb ik wel een wandsteun nodig, morgen maar even langs de bouwmarkt, oh en als ik daar dan toch ben neem ik meteen even een 12mm-T-koppeling mee voor de douchekraan en als ik vanmiddag de oude gaskachel weghaal kan ik gelijk kijken wat ik nodig heb om de nieuwe te monteren, mischien ook wel handig om dan meteen te proberen of de kachel in de kamer met een lucifer wel gaat branden want anders zitten we straks misschien in de kou, want we zijn al weer augustus, voor ik het weet vliegen de hagelstenen me om de oren, strooizout moet ik ook nog halen met die scheve oprit, of ik laat de auto boven op de dijk staan, maar dan moet ik wel krabben, in de garage is handiger, dus strooizout." Welkom in mijn hoofd.
Ik was oprecht verbaasd toen iemand voor het eerst tegen me zei dat je moe wordt van denken. Denken, wat dan ook, kost energie, net als bewegen. Dat had ik nog niet bedacht, gelukkig maar, aangezien zoiets energie kost. Denk je niet of minder, dan wordt je niet of minder moe. Behalve als je niet bedenkt dat stroooizout nog wel even kan wachten, het is namelijk nogal lastig te aan te komen in augustus.
Eigenlijk heb ik geen idee of strooizout in augustus lastig aan te komen is. Maar ik vindt het wel een mooi einde ..... wat een soort van slimmig iets suggereert. Dat het weer rond is, of zo. Wat ik me blijf afvragen is wanneer ik handel in de geest van het bovengenoemde Zen-boekje, dus handelen zonder sporen achter te laten, of, en zo ja wanneer, ik dan strooizout haal ?
Sneeuwschuiver ook handig ........
Bomen zijn prachtig. Helaas dalen ze tegenwoordig te vaak automatisch. Je wordt geregistreerd door een camera, de afsluit-sequentie wordt in gang gezet, er is geen weg terug. Hoe anders in Warten waar de brugwachter uit zijn hokje komt en gebaart dat ik er nog wel even door kan terwijl de bomen weer omhoog zwaaien. Zouden ze zoiets ook bij die automatische bomen kunnen inbouwen ? Dat er geregistreerd wordt dat er een bekende aankomt waarvan het handig is om die nog even door te laten ?
Gisteren was ie er dan eindelijk, de donderslag bij heldere hemel. We zaten in de volle zon bij strak blauwe lucht en we hoorden het in Keulen donderen. Dat moet wel want wij hadden die strak blauwe lucht. Grappig hoe je verstand door die blauwe lucht gaat zoeken naar andere oorzaken van het donderen "Dondert het dak van de schuur ?" "Zijn ze veel te vroeg begonnen met de bietencampagne ?" "Gaat er iets door de geluidsbarriere ?" De gedachte aan onweer kwam pas nadat we uit de luie stoel waren gekomen en aan de andere kant van de schuur hadden gekeken, in de verte dreef een luchtje wat best eens onweer kon zijn. Maar toch gek want het klonk veel dichterbij.
Zo'n 15 jaar geleden vergat ik nooit iets. Ik beloofde iets te doen en dat was voor mij meteen heilig, geen ontkomen aan. Ik was ook overal op tijd, behalve op mijn werk waar ik meestal een kwartiertje later kwam, soms is de tegenzin blijkbaar te sterk. Nu merk ik dat dat wat verandert. Ik beloof dingen te doen, maar het is niet meer zo vast. Kan erop terug komen als het toch niet meer zo past. En daardoor geniet ik meer van het beloven op zich, omdat ik weet dat het niet meer zo vast staat.
terug naar boven
Windmolens stuiten vaak op bezwaren. Niet als ze van hout en rietgedekt zijn met 4 wieken. Wel als ze 2 of 3 wieken hebben en er geen hout of riet aan zit. Ikzelf heb er een paar in "mijn" uitzicht staan. Stuk of 10, op zo'n 2000 meter afstand. Ik vind ze reuze handig en mooi om te zien. Windsnelheid en richting zijn met één blik op de molens meteen bekend, keuze voor fiets, benenwagen, auto of 3-zitsbank snel gemaakt. Lastig is het alleen wanneer de molen precies naar me toe of van me af gericht is, gaan de wieken voor- of achterlangs de mast ? Heb dat eens van dichtbij bekeken en weet nu dat een molen altijd rechtsom draait als hij naar je toe gericht is. Dus ...... op 2000 m, prachtig !! Iedereen die dichterbij woont zou naar ratio een deel van de stroomopbrengst moeten krijgen, dan ga je als vanzelf genieten van zo'n molen.
terug naar boven
Je herkent het vast wel, je loopt door de schuur en ziet een steentje liggen. Je brengt je linkerbeen naar achteren om dit misplaatste voorwerp terug te schoppen naar zijn oorspronkelijke ligging, oftewel de oprit. Je linkerbeen beweegt zich naar voren in een baan die een lijn trekt door het steentje en de eerder genoemde oprit. Plots beweegt het steentje, je linkerbeen stopt midden in zijn baan en je verbaast je. Je bukt voorover en kijkt eens goed naar het steentje wat naar voren hupt en een heel klein kikkertje blijkt te zijn.
Maar misschien heb je ook wel geen schuur.
terug naar boven
Vanmorgen stapte ik vanuit de WC de schuur in en zag schuin links voor mij weer een heel klein kikkertje op de grond (zie "schuur"). Deze was onderweg naar de douche. Ik kon niet goed zien of het hetzelfde kikkertje was als gisteren, kikkers lijken nogal op elkaar, maar ik vermoed van wel. Gister heb ik het kikkertje buiten in het gras gezet, vandaag heb ik het kikkertje naar de sloot gebracht. Aangezien de sloot twee keer zo ver springen is als het gras verwacht ik het kikkertje rond overmorgen weer terug. Die dag ben ik niet thuis dus het kikkertje zal ongetwijfeld de douche gaan bereiken. En wat dan ?
Sinds kort hebben we een WC-pot met een platform waar de poep, voordat deze zijn reis aanvangt, wordt opgevangen. Hiervoor hadden we een dieplader-uitvoering waarbij de poep meteen onder water verdwijnt. Ik wordt de laatste tijd dus veelvuldig visueel geconfronteerd met mijn poep.
Ik vind het vooral erg veel en kan me niet voorstellen dat ik altijd al zulke hoeveelheden heb geproduceerd. Is het misschien een optische illusie ? De dieplader bedonderde de boel, het leek allemaal wat minder. Net als tapijt waarin een heleboel rotzooi "verwijnt", totdat je bedenkt dat je een kurkvloer wil en het tapijt lostrekt. Gelukkig werk dit bij de dieplader niet zo, weg is definitief weg. Tenminste, normaal gesproken is dat zo.
Na een maand raakte de boel verstopt. Met de boel bedoel ik dan iets na het platform. Het water verzamelde zich in de kraakhelder witte pot, en steeg tot de rand om vervolgens tergend langzaam weer weg te lopen. Het prachtige systeem wat alle poep ongezien en relatief geruisloos afvoert haperde. Op zo'n moment merk je hoe fijn riolering kan zijn.
Gelukkig is er de riolering-reiniging-service. Goed, het kost flink wat geld (160 euro in dit geval), maar ze geven wel garantie, dus drie weken na dato komen ze rustig weer om de boel te ontstoppen, zonder extra kosten en gezeur, zelfs in het weekend en ze zijn snel, en hebben groffe apparatuur in tegenstelling tot mijn ontstoppingsveer waarmee je bij een doucheputje al redelijk kansloos bent.
Zit je afvoer nooit verstopt dan sta je wellicht minder stil bij dit prachtige fenomeen in je leven. Vandaar dit stukje: Geniet eens van je riolering !
GEDACHTEN
Ik praat in mezelf. Zonder geluid. Dat gaat de hele tijd maar een beetje door. Soms luister ik ernaar, soms ook niet. Zijn dat dan gedachten ? En wie of wat maakt die dan ? De hersens ? De hersens daar ontstaan gedachten. Daar ben ik, want ik ben vaak in gedachten. Dus dan ben ik in mijn hoofd. Daar moet ik uit is mij al meermalen aangeraden. Deels lukt dat ook en inderdaad het is prettig als je niet in je hoofd zit, maar ergens anders, bijvoorbeeld je buik. De gedachten krijgen dan wat minder de overhand en je merkt dat je hele lijf ook "denkt", het weet zelf wel wat het wil, dat hoef ik niet te bedenken. Scheelt weer, kan ik weer ergens anders aan denken.
'En, wat maakt uw uitvaart uniek ?' wordt mij gevraagd vanaf een billboard. Ik neem aan dat ik er voor dien te zorgen dat mijn uitvaart een origineel tintje krijgt. Een live-verbinding vanuit de kist? De baar voort laten duwen door onze tamme ratten? Ik ben nog zo krampachtig bezig om iets bijzonders van het leven te maken dat ik maar niet toekom aan het regelen van mijn uitvaart. Of is het vooruitzicht lijfelijk in het middelpunt van de belangstelling te staan de oorzaak? Een feestje bij een ander is altijd leuker.
Misschien dat de grootgrutter die een post-mortem-bling-verlangen bij mij heeft aangericht suggesties heeft. Onder het kopje uitvaartideeën staan er, tot mijn blijde verrassing, driehonderdenvijftig (subtiel)verschillende. Overzichtelijk gegroepeerd rond thema's als Hollands, Eenvoud, Bourgondisch of Hobby. Ik mag per koets, fiets-aanhanger (of bakfiets), rouwcaravan, motor-met-zijspan, wandelende stoet met dragers, grijze (of rode) mercedes de laatste reis maken. Ook een touringcar waar de hele familie en de kist in past is mogelijk, gelieve alleen in uiterste nood van het toilet gebruik te maken, de bar zal pas op de terugreis geopend zijn, wordt het te koud achterin laat het dan vooral weten aan uw chauffeur.
Driehonderdenvijftig lijkt een boel maar is een beetje als je bedenkt dat er per dag zo'n kleine vierhonderd mensen overlijden in ons landje. En dan gaan we nog uit van normale weersomstandigheden zonder ondermaats presteren van het Nederlands elftal. De kans is dus aanwezig dat wanneer ik vertel dat mijn asresten in twee grote witte ballonnen zullen opstijgen de buren zullen zeggen 'Dat hebben ze met oom Kees ook gedaan, héél bijzonder!'. Waar slaan uitvaartverzorgers de plank mis? Hun genetisch bepaalde voorkeur gaat uit naar verassen en niet verrassen. Ooit een lijkwagen gezien met pech?
Waarom niet gebruik maken van het openbaar vervoer? Of een pakketdienst? Totaal onvoorspelbaar hoe laat en achter welke heg je weer opduikt. Als pakket mag ik maximaal 120 x 80 x 80 cm en 70 kg bedragen. Daarmee is de kist ook meteen de sleur ontstegen en geeft de uitvaart net even het laatste duwtje om af te vallen. En waarom in een bedompt donker kamertje gaan liggen wat vierhonderdvijftig euro moet kosten voor zes werkdagen? Daar gaat niet veel gebeuren! Boek een last-minute en je ligt aan de Turkse Riviera. En waarom de oven van het crematorium, die onveranderlijk drie kilo lichtgrijs as per persoon produceert, huren? Waarom niet een open vuur op eigen tuin? Nog maar de vraag of je de overblijfselen dan ook met vuurpijl en spectaculaire knal weet te weg te werken! Ook op dit vlak meer kans op creatieve uitdagingen. Hoe los je het op als het op U-day giet van de regen en de vlam niet wil vatten? Toch maar een graf graven?
Voor mij is het duidelijk. Ik zeg de verzekering op en vaar op eigen-onhandige-wijze zelf uit. Gegarandeerd uniek! Helaas vervalt het graven van mijn eigen graf als optie. Bij de gemeente zeggen ze dat dit niet is toegestaan wegens instortingsgevaar. Het zou zo maar mijn dood kunnen worden!
PAARDEMIDDEL
We leven op een ronde bol. Tenminste dat nemen we maar aan. Als je nu nog beweert dat de aarde plat is wordt je niet serieus genomen. Niet zo lang geleden probeerde ......... ach kon ik toch maar beter namen onthouden ............... zijn leven lang zijn wereldbeeld (de aarde is plat) aan de man te brengen. de meeste wetenschappers waardeerden de creativiteit maar konden er niet in mee gaan. Het is een bol en dat blijft het. Met een heel dun laagje lucht. Nou ja dun, toch zo'n 10 kilometer, vind ik nog een heel eind. Alles wordt bijmekaar gehouden door de zwaartekracht. Hadden we die niet dan zou niemand zich druk maken over energieverbruik omdat de weerstand dan aanzienlijk zou afnemen en voertuigen met 1 zetje oneindig lang vooruit gaan. Daarom, moeten we blij zijn met de zwaartekracht ? Of is het een paardemiddel ?
terug naar boven
Vrienden, voor mijn gevoel heb ik er niet zo veel. Wat is een vriend? De Griekse filosoof Aristoteles omschrijft het als volgt: 'Ware vriendschap is de liefde voor de ander, omwille van de ander.' Duidelijk, behalve het woord omwille. Opgezocht in het (online) woordenboek. om·wil·le bijwoord: omwille van … omdat het nodig of goed is voor … Dus een vriend houdt van je omdat je dat nodig hebt en of omdat dat goed voor je is ? Klinkt wat vreemd, ik hou nooit van iemand omdat dat goed voor hem/haar zou zijn. Ik hou van iemand, domweg omdat ik van iemand hou, en daarom wil ik het beste voor diegene tot op zekere hoogte, en de hoogte varieert per persoon. Een volgende definitie, of meer een gezegde "Beter een homofiele vriend dan een verre nicht." van Mark Uytterhoeven (Vlaams televisiepresentator (1957 -). Ik kom er niks verder mee maar wou hem toch even noemen. Dat komt misschien in de buurt, je hoeft er niet per se wat aan te hebbben maar af en toe even te zien is fijn.
MINDER
Minder is niet altijd verkeerd. In het geval van mijn hoofdhaar vindt ik dat wel. Het is puur onpraktisch om kaal te worden. Kou, regen, brandende zon, houten balken, alles krijgt vrij spel en veroorzaakt ongemak waar voorheen een fijne laag haar de huid beschermde.
Ik heb zo'n 35 jaar kunnen genieten van haar op mijn hoofd, en het verlies ging heel geleidelijk, dus ik heb me ermee verzoend. Op mijn 15-de werd al opgemerkt dat ik mijn leven niet behaard zou eindigen,altijd aardig wanneer mensen ervan uitgaan dat je niet heel jong gaat sterven. De fase dat het geen dekkende haardos, maar ook niet kaal was vond ik de lastigste. Veel herschikken van het haar om het zo voordelig mogelijk te benuttenn. Bij harde wind een petje op, bij kou een petje op, steeds vaker een petje. Positief is wel dat hoe kaler ik wordt hoe beter het petje zit. het lijkt wel een verbinding aan te gaan met mijn hoofdhuid. Net als de poten van vliegen op moleculair niveau samengaan met de muur (daarom blijven ze zo fijn hangen). Dat doet mijn petje ook, het grijpt zich vast en we worden onafscheidelijk.